Een succesvol fotomodel vertelt over de valkuilen van een leven dat gebouwd is op uiterlijke verschijning in plaats van innerlijke schoonheid.

Mijn foto op de omslag van toonaangevende modetijdschriften in Europa was niet langer een droom voor me, maar werkelijkheid. Ik kon het bijna niet geloven! Alles wat ik ooit wilde was in deze bladen staan, een heleboel geld verdienen en de hele wereld over reizen. De voortdurende worsteling om alle eindjes aan elkaar te knopen was eindelijk voorbij. Nu kon ik uitgebreid gaan dineren in Parijs, mijn nieuwe woonplaats, en toosten op roem en succes. En is dat niet waar het in het leven om gaat?

Onze focus op uiterlijk vertoon

Wat is jouw idee van schoonheid? Wat zou jij aan jezelf veranderen als je iets mocht kiezen? Toen ik op negentienjarige leeftijd bij Christian Dior, in Parijs, aan mijn carri?re begon was mijn idee van schoonheid dat wat anderen van mij vonden. Als mensen me goedkeurden en me wilden boeken als model concludeerde ik dat ik dus wel mooi moest zijn. Mijn logica was dat als ik succesvol was en werk had, ik mooi was. Dat was een gevaarlijk gedachtepatroon, want ik liet mijn zelfbeeld afhangen van anderen en van wat zij van mij dachten.

Een ander criterium voor schoonheid waren de mensen waar ik mee omging. Ik werkte samen met enkele van de mooiste vrouwen ter wereld, die op de covers van de meest populaire tijdschriften stonden. Omdat zij mijn vriendinnen en collega?s waren, ging ik ervan uit dat ik net zo mooi was als zij.

Een andere manier waarop ik mezelf van mijn schoonheid overtuigde was de aantrekkingskracht die ik had op mannen. Omdat er hele hordes knappe, intelligente, succesvolle mannen in mij ge?nteresseerd waren ging ik ervan uit dat ik mooi was. Ik was populair en had bovendien een heleboel vrienden. Toen mijn succes toenam en mensen me begonnen te herkennen was het gemakkelijk om uitnodigingen te bemachtigen voor allerlei soorten feestjes en te gaan en te staan waar ik maar wilde.

Als gevolg hiervan werd ik een ego?stische, zelfzuchtige persoon die een uitermate egocentrisch leven leidde. Het grootste deel van mijn tijd besteedde ik aan mezelf en aan de zorgen die ik me over mezelf maakte. ?Ik? en ?mij? waren mijn twee favoriete woordjes. Mijn hele leven draaide om mijn uiterlijke verschijning? mijn gewicht, mijn haar, mijn kleding en mijn algehele aantrekkingskracht.

Op een gegeven moment ging ik gedurende twee maanden naar Japan om daar als model te werken. Elke dag waren er mensen die tot taak hadden ?lles voor mij te doen, tot het strikken van mijn veters toe. Wanneer ik me aankleedde was er iemand die mijn jurk en mijn jas voor me ophield. Er waren drie mensen om het werk van ??n persoon te doen. En al deze dingen voedden mijn ego?sme en mijn eigendunk.

Valkuilen van deze nadruk op uiterlijke verschijning

Ik werd ook een workaholic. Ik werkte zeven dagen per week omdat ik wist dat niemand me iets kon garanderen. Ik kon de volgende dag zomaar zonder werk zitten. De normen voor uiterlijke schoonheid konden op ieder moment veranderen en dus moest ik elke klus aannemen. Ik werkte overdag in Duitsland en vloog dan ?s avonds naar Parijs om daar te werken, waarna ik vervolgens ?s ochtends weer terugkeerde naar Duitsland. Ik was doodsbang dat ik alles zou verliezen en wilde het koste wat het kost vasthouden. Dus ik nam werkelijk elke klus aan.

Het resultaat was dat ik uitgeput raakte en ziek werd. Op een gegeven moment raakte ik zomaar halverwege een fotosessie buiten bewustzijn en ik bezeerde mijn knie. Voor het eerst sinds het begin van mijn carri?re moest ik in bed blijven. Niet in staat zijn om te werken was de meest beangstigende ervaring die ik ooit gehad heb, want zelfs al duurde het maar twee weken, het betekende wel dat ik alle pret-a-porter (modeshows) miste waar ik net voor was aangenomen. Ik moest veertien shows afzeggen. Ik was er kapot van.

Maar op een dag, terwijl ik daar in mijn bed lag en niet in staat was om te werken, begon ik mijn leven te evalueren en vraagtekens te plaatsen bij mijn normen en waarden en mijn idee?n over schoonheid. Ook vroeg ik me af wat voor persoon ik diep vanbinnen eigenlijk geworden was.

Ik realiseerde me dat mijn visie op schoonheid gebrekkig was. Ik wist bijvoorbeeld dat mijn uiterlijk zou veranderen. De omslagen en de foto?s van mezelf die ik uit tijdschriften scheurde waren al snel ?uit de tijd?. Ik had ontzettend hard gewerkt om deze foto?s in de bladen te krijgen, maar mijn bureau wilde dat ik ze binnen zes maanden weer uit mijn portfolio verwijderde omdat ze niet meer in overeenstemming waren met de nieuwste trends! Ik deed voortdurend mijn best om bij te blijven.

Ik ontdekte ook dat het fantastisch was om op jonge leeftijd zoveel geld te verdienen, maar de verantwoordelijkheid van het beheren ervan overweldigde me. Het maakte ook dat ik me afvroeg waar?m mensen mij nou werkelijk aantrekkelijk vonden. Als ik er anders uit zou zien, als ik me anders zou gedragen of minder geld zou hebben, zou mijn vriendje dan nog steeds van me houden om wie ik was?

Al deze vragen en twijfels overspoelden me toen ik nog op het hoogtepunt van mijn carri?re was. Ik realiseerde me hoe oppervlakkig het allemaal was en begon me vanbinnen vreselijk leeg te voelen. Nadat ik alles bereikt had waarvan ik dacht dat ik het wilde, realiseerde ik me dat er nog steeds iets ontbrak. Al het succes en alle aandacht die ik kreeg konden die innerlijke leegte niet opvullen.

Wat was er gebeurd? Waar lagen mijn prioriteiten? Waarvoor, of voor w?e, leefde ik eigenlijk?