Is innerlijke vrede mogelijk?

Heather, een jonge vrouw die onlangs is afgestudeerd, zei het als volgt: 'Om van dag tot dag te leven vanuit een werkelijke relatie met God is een geweldige, ontzagwekkende, dagelijkse realiteit. Ik heb 'kosmisch gezelschap' dat ik voor geen geld ter wereld meer kwijt zou willen. Ik ben ten diepste gekend en geliefd op een manier die ik niet eens adequaat onder woorden kan brengen.'

Steve, een student met hemofilie, zocht naar stabiliteit toen hij ontdekte dat hij door een bloedtransfusie met HIV besmet geraakt was. In eerste instantie was Steve wanhopig. Hij gaf God de schuld. Maar daarna strekte Steve zich uit naar God. Het resultaat? In de laatste jaren van zijn leven reisde Steve af naar talloze hogescholen en universiteiten (ondanks de afschuwelijke pijn die hij leed), enkel en alleen om zijn medestudenten te vertellen hoe ze God konden leren kennen en dezelfde vrede ervaren die hij ook ervoer. God heeft gezegd: ?Mijn vrede geef ik jullie, zoals de wereld die niet geven kan. Maak je niet ongerust en verlies de moed niet. Jullie zullen het zwaar te verduren krijgen in de wereld, maar houd moed: ik heb de wereld overwonnen.?3

Net als Steve hebben vele andere studenten ontdekt dat, wat er ook gebeurt in hun leven, het niet 'het einde van de wereld is' - omdat deze wereld niet het einde is.

De God van de schuttersputjes

Toegegeven, veel mensen wachten tot het helemaal misgaat voor ze zich tot God keren. In de Tweede Wereldoorlog heeft een legerpredikant eens gezegd dat er 'in schuttersputjes geen athe?sten zitten'. Als alles op rolletjes loopt hebben mensen het idee dat ze God niet nodig hebben. Maar dat verandert vaak wanneer ons leven in een puinhoop verandert, wanneer we ons realiseren dat we ons in de 'loopgraven' bevinden.

Caryn legt uit hoe zij God gevonden heeft: 'Ik dacht dat ik een christen was omdat ik op zondag naar de kerk ging, maar ik had geen flauw idee wie God nou eigenlijk was. Mijn laatste jaar op de middelbare school leek in veel opzichten op de andere drie jaar. Het grootste deel van mijn tijd bracht ik door met drinken, het gebruiken van drugs of het zoeken naar iemand die van me kon houden. Ik ging dood vanbinnen en had geen enkele controle meer over mijn leven. Toen ik me realiseerde hoe graag ik een einde aan mijn leven wilde maken, wist ik dat ik in mijn nieuwe woonplaats, waar ik heen ging om te studeren, dringend op zoek moest gaan naar hoop. Dat was het moment waarop ik God vroeg in mijn leven te komen. Hij heeft me liefde gegeven, zekerheid, vergeving, steun, troost, aanvaarding en een doel voor mijn leven. Hij is mijn kracht en zonder hem zou ik hier vandaag niet zijn.'

Wie weet wat er in de komende decennia allemaal zal gebeuren? Veel studenten hebben het gevoel dat ze in schuttersputjes zitten. Het leven kan een strijd zijn. Onze innerlijke vrede kan flink aan het wankelen gebracht worden. Op dat soort momenten, als het vuur ons na aan de schenen ligt, strekken we ons vaak uit naar God. En dat is prima, want God, de constante factor, is er en wil niets liever dan bij ons leven betrokken zijn. Hij zegt: ?Ik, Ik ben de Heer. Buiten Mij is er niemand die redt. Keer terug naar Mij en laat je redden... want Ik ben God, er is geen ander.?4
Ja, we kunnen God beschouwen als onze ?steun en toeverlaat?. Het moge duidelijk zijn dat Hij de enige is op wie we werkelijk kunnen rekenen.

De onzichtbare schuttersputjes

Sommige mensen keren zich echter tot God wanneer alles prima lijkt te gaan. John legde dat als volgt uit: 'In mijn laatste studiejaar had ik alles bereikt waarvan mensen gezegd hadden dat het me voldoening zou geven - ik gaf leiding in studentenorganisaties, werd uitgenodigd op feestjes, haalde goede cijfers, ging uit met meisjes die ik echt heel aantrekkelijk vond. Alles wat ik tijdens mijn studententijd wilde doen en wilde bereiken kreeg ik voor elkaar - en toch vond ik geen voldoening. Er miste nog iets en ik wist echt niet waar ik dat vandaan moest halen. Natuurlijk wist niemand dat ik me zo voelde - aan de buitenkant was dat niet te zien.'

Zelfs als de dingen goed lijken te gaan kan het leven evengoed een 'schuttersputje' zijn - een innerlijke die misschien niet met het blote oog waar te nemen is, maar waarvan je je in je hart wel degelijk bewust bent. Becky omschreef dat fenomeen als volgt: 'Hoe vaak heb je niet gedacht dat als je nou maar d?t kledingstuk had, of d?t vriendje, of naar d?e plek toeging, je leven dan wel compleet zou zijn? En hoe vaak heb je dat shirtje gekocht, heb je verkering gehad met die jongen of ben je naar die plek toe geweest en voelde je je achteraf leger dan daarvoor?'

We hebben geen mislukkingen of tragedies nodig om deze schuttersputjes te voelen. Vaak heeft een gebrek aan innerlijke vrede te maken met de afwezigheid van God in ons leven. Becky vertelt wat er gebeurde nadat ze God leerde kennen: 'Sinds dat moment heb ik nog vaak te maken gehad met worstelingen of veranderingen in mijn leven, maar alles wat ik doe bekijk ik vanuit een ander perspectief nu ik weet dat er een liefhebbende, eeuwige God aan mijn kant staat. Ik geloof dat er niets is wat God en ik samen niet aankunnen - en wat betreft die compleetheid waar ik zo naar op zoek was, die heb ik eindelijk gevonden.'

Wanneer God bij ons leven betrokken is, kunnen we gerust zijn. Wanneer we God leren kennen en luisteren naar wat Hij ons in de Bijbel te zeggen heeft, brengt dat een diepe, innerlijke vrede. Eenvoudigweg omdat we hem kennen. We zien het leven dan vanuit zijn perspectief en zijn ons bewust van zijn trouw, van het feit dat Hij in staat is voor ons te zorgen. Dus wat de komende decennia ons ook brengt, we kunnen onze hoop op God stellen. Hij is onze constante factor. Hij wil niets liever dan in onze levens komen en zichzelf aan ons openbaren, wanneer wij ons tot hem keren en hem zoeken.